گزارش سالانه وضعیت حقوق بشر در ایران – ۲۰۱۵

مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران به همت نهاد آمار، نشر و آثار خود، گزارش سالانه میلادی آماری- تحلیلی وضعیت حقوق بشر در ایران در دوره یکساله (۲۰۱۶-۲۰۱۵) را بدین وسیله منتشر می‌کند. گزارش پیش روی حاصل کوشش روزانه این تشکل در فرایند چند سـاله اخیر بـه عنوان بخشـی از پروژه آمار گیری روزانه آغاز شده از سال ۸۸ این مجموعه است که ارائه تحلیل-آمار را در گزارش حاصله میسر می کند. گزارش سالانه میلادی از نقض حقوق بشـر در ایران (۲۰۱۶-۲۰۱۵) حـاصل جمع آوری، تجزیه، تحـلیل و مسـتند سـازی تعداد ۲۴۳۴ گزارش از وضعیت حقوق بشر منتشر شده توسط ۱۹۸ نهاد خبری یا مدافعان حقوق بشر در محدوده یک سال میلادی گذشته است.

خاطرات کودکان زندانیان سیاسی دهه شصت

دهه شصت برای کودکانی که پدر و مادر یا یکی از اعضای خانواده آنها زندانی سیاسی بودند، تجربه‌ای دشوار بود که کمتر در مورد آن سخن گفته شده است.این کودکان به دلیل شرایطی که در آن قرار داشتند، زودتر از هم سالان خود "بزرگ شدند" و بعضی از آنها هیچ گاه فرصت همراه بودن با اقوام زندانیشان را در بیرون زندان نیفتادند. آمارهای مختلفی از تعداد اعدامیان دهه ۶۰ ایران منتشر شده است، پیام اخوان، استاد حقوق بین الملل می‌گوید که در دهه ۸۰ میلادی اعدام های گسترده ای صورت گرفت و تعداد کسانی که در ایران اعدام شدند حدود ۱۵ تا ۲۰ هزار نفر تخمین زده می شود.چند تن از کسانی که در کودکی تجربه ملاقات اعضای خانواده در زندان را داشتند یا عضوی از خانواده آنها اعدام شد، از خاطرات خود در آن سال ها می‌گویند.

زندگی زیر سایه‌ی دار؛ گفتگو با یک زندانی محکوم به اعدام

دهم اکتبر روز جهانی مبارزه با اعدام را در شرایطی پشت سر می گذاریم که ایران همچنان پس از چین بالاترین مقام را در تعداد اعدام ها در سطح جهان دارد، آنچه در پی می خوانید گزارشی است از وضعیت یک زندانی عادی زیر حکم اعدام زندان رجائی شهر که بیش از ده سال از عمر خود را با کابوس اعدام در این زندان سپری کرده است. روایت ذیل شرح حالی است از این زندانی. در آخر نیز نوشته ای به قلم وی بازتاب داده شده است. هر روز و شب تصور می کنند این هفته یا هفته بعد ممکن است هفته آخر زندگیشان باشد. امکان برنامه ریزی بلند مدت برای زندگی نیست. پایان زندگی جایی همین نزدیکی است که هر روز و هفته خود را نشان می دهد.

حکایت بند زنان اوین از زبان کسی که برای ۲ سال از حق شهروندی محروم شده

دو ماه پس از آزادی از زندان از محل کار خود اخراج و از سوی دادسرای انقلاب از حقوق شهروندی خود محروم شده است، ندا مستقیمی از حامیان مادران عزادار می گوید قاضی به او گفته است که شما تا ۲ سال از حق و حقوق یک شهروند ایرانی برخوردار نیستی. ندا مستقیمی که به ۳ سال زندان محکوم شده بود ۳۱ تیرماه از زندان ازاد شد او به اتفاق ۱۰ زندانی سیاسی دیگر به مناسبت عید فطر و با عفو رهبری آزاد شد اما حالا در حالی از حقوق شهروندی خود محروم شده که در حکم خود هیچ گونه محرومیتی نداشته است.

حتی اصلاح طلبان هم به اصلاح رژیم اعتقادی ندارند

امروز با توافق هسته ای گروهی از افراد فراموشکار خود و دیگران را فریب می دهند که این رژیم قابلیت اصلاح دارد. اما براستی رژیم مذهبی جمهوری اسلامی با رهبری ولایت فقیه و اداره ی کشور به روش خلافت اعراب ۱۴۰۰ سال پیش می تواند اصلاح پذیر باشد؟ چه موانعی بر سر اصلاح طلبی در ایران وجود دارد؟ آیا می توان با همین قانون اساسی جمهوری اسلامی  به آزادی هایی  برای مردم ایران و روند پیشرفت بسوی جامعه ای مدنی و پیشرفته رسید؟

نقض حق انتخاب وکیل از سوی دستگاه قضا با استناد به تبصره ماده ۴۸ آیین دادرسی کیفری

امروزه یکی از معیارهای مهم برگزاری دادرسی عادلانه حضوروکیل دادگستری در دادرسی‌های مدنی و پیگردهای کیفری است، بند ۱ از ماده ۱۴ میثاق حقوق مدنی و سیاسی که در دسامبر ۱۹۶۶ به تصویب مجمع عمومی سازمان ملل متحد رسید و دولت ایران به موجب قانون مورخ ۷ خرداد ۱۳۵۴ خورشیدی الحاق خود را به آن اعلام کرد، حق برخورداری هریک از افراد بشر را از یک دادرسی عادلانه پیش بینی کرده است، دراصل ۳۵ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران آمده است که «در همه دادگاه‌ها طرفین دعوا حق دارند برای خود وکیل انتخاب نمایند و اگر توانایی انتخاب وکیل را نداشته باشند، باید برای آن‌ها امکانات تعیین وکیل فراهم گردد.»

واشینگتن تایمز: وضعیت حقوق بشری شهروندان ایرانی وخیم‌تر شده است

«کلان هوول» گزارشگر «واشینگتن تایمز» گزارشی درباره وضعیت حقوق بشر ایران و ارتباط موارد نقض حقوق بشر در این کشور با مذاکرات هسته‌ای نوشته است.

کمپین دفاع از زندانیان سیاسی و مدنی، این گزارش را از زبان انگلیسی به زبان فارسی ترجمه کرده است. آنچه در پی می‌آید ترجمه گزارش «واشینگتن تایمز» است.

بدرفتاری علیه‌ زنان و کودکان در ایران در حین مذاکرات هسته‌ای اوباما وخیم‌تر شده است.

در حالی که‌ ایالات متحده‌ و شرکایش، برای دست‌یابی به‌ یک توافق هسته‌ای با ایران ‌سرعت گرفته‌‌اند و با وجود تقاضاهای متعدد گروه‌های حقوق بشری و جوامع بین‌المللی برای اصلاحات، زنان و کودکان در جمهوری اسلامی با خشونت و قوانین تبعیض‌آمیز دست‌و‌پنجه‌ نرم می‌کنند.

اعدام و راهکاری برای کاهش اجرای آن

اینکه پرسیده می‌شود که چرا در ایران آمار اعدام رو به افزایش است یا اینکه چرا پس از روی کار آمدن دولت جدید اعتدال گرا تغییری در روند کاهش اعدام‌ها ایجاد نشده است، به زعم بنده ریشه در مسائل زیر ساختی و بنیادی تری دارد که مسائلی چون تغییر مدیران و روسای دستگاه‌ها نمی‌تواند به تنهایی راه حلی برای کاهش اعدام در ایران باشد. رویکرد مثبت افراد و مسئولین در دستگاه‌های مربوطه در نیل به مقصود یعنی کاهش اعدام و همصدایی نخبگان و روشنفکران جامعه با این داستان می‌تواند نقش تسهیل دهی و سرعت بخشی داشته باشد اما نمی‌تواند به تنهایی آنرا به سرانجامی که هدف پرسشگر است برساند که همانا کندشدن تدریجی روند اجرای اعدام و در ‌‌نهایت عدم صدور احکام اعدام در محاکم قضایی است.

ریشه های تجاوز به دخترک یازده ساله

وقتی خبر تجاوز جنسی به دختربچه‌ای یازده ساله در میان دعواهای سیاسی و جناحی گم می شود؛ وقتی حنجره بنیادگرایان مذهبی از فریاد واسلاما پاره می شود و گوش همگان و به ویژه برابری خواهان را کر می کند؛ البته صدای فریادهای دختربچه‌ای پا برهنه، میان هیاهوی سهم خواهی از قدرت، به گوش کسی نمی رسد؛ حتا ما فعالان حقوق زنان نه صدایش را می شنویم و نه واکنشی در خور نشان می دهیم! اگر زنان به خیابان ها می آمدند و می گفتند ما امنیت روز و شب می خواهیم آیا این عمل شان “اقدام علیه امنیت ملی” به حساب می آمد؟ وای که حتا نوشتن جمله ی “اقدام علیه امنیت ملی” برایم چندش آور شده است. به راستی این امنیت ملی چیست؟ که بهای آن، جان آدمیان است؟ که به بهاء و بهانه اش نباید در اعتراض به تجاوز دختربچه‌ای یازده ساله به خیابان ها آمد؛ و فریاد کشید که امنیت زنان و کودکان باید تأمین شود.

نگاهی آسیب شناسانه به جنبش سبز

شش سال از برآمدن جنبش سبز گذشت، و در این فاصله چه قلم‌ها که شکست، چه جان‌های عزیز که گرفته یا تارانده شدند، چه سرآمدانی که به حبس و حصر گرفتار آمدند و چه امبدهایی که به باد رفت. براستی نیز آن انرژی عظیم انباشته بر اثر سال‌ها فشار و سرکوب همه جانبه مطالبات بحق سیاسی، مدنی، اجتماعی، اقتصادی و.. مردم ایران که از روزنه‌ی تقلب انتخاباتی فوران زد و چندی فضای سیاسی-اجتماعی کشور را در بر گرفت و رژیم سرکوبگر ناشی را (که تقلب و دستکاری در رای مردم را هم نمی‌دانست و به قول کنفسیوس “با توپ و تانک به شکار گنجشگ رفت”) دستپاچه و پریشان کرد، چرا و چگونه فرو نشست بی آنکه پس از استقرار آرامش و سکوت قبرستانی فضای سیاسی و مدنی جامعه گشایشی یابد و حتا گاه حسرت فضای عمومی پیش از انتخابات ۸۸ خورده نشود؟